Articles

Noord-Argentinië en Paraguay

In Uncategorized on augustus 17, 2011 by ramsessanty

Na een 40 uur durende reis zonder slaap en het uitkotsen van het vliegtuigeten kwam ik in het frisse Buenos Aires,
Argentiniëterecht. Mooi maar groot, duur en Europees. Madrid in het groot zeg maar. Doordat ik 7 maanden in de hitte 
heb gewoond en nu in het 18 tot 20-graden warme Buenos Aires terecht ben gekomen heb ik ook een verkoudheid 
opgelopen. Leve De Caraiben.
In Buenos Aires de stad een beetje verkend. Puerto Madero, de heel mooi gerestaureerde 
oude haven, Boca: een toeristische maarauthentieke wijk waar ook de Boca Juniors hun stadion hebben, Palermo: 
de uitgaanswijk, en natuurlijk het centrum: Plaza De Mayo, Casa Rosada, ...

Daarna ben ik met de trein vanuit Buenos Aires naar Rosario gereisd. De treinrit was alle gekheid op een stokje. De trein springt op en neer op de rails,de bagage 
valt van de rekken... een wilde reis. Dan enkele dagen Rosario verkend, de geboortestad van Ché Guevara maar ook 
van Marcos Di Salvo, de couchsurfer die vorig jaar een week bij mij gelogeerd heeft en verschillende keren in slaap is 
gevallen op de toog van Café den Defoo. Gisteren een beetje de stad verkend, de Paraná-rivier, etc. Ook een partijtje 
gevoetbald en een biertje gedronken. We hebben de streek nog wat verkend in het Fiatje van Marcos, we zijn naar 
het weekendhuis van de familie Di Salvo geweest en hebben er een heuse Argentijnse BBQ (met kilo's vlees) gegeten. 

Na Rosario ben ik naar Santa Fe, de hoofdstad van provincie Santa Fe getrokken. Niet veel te zien, ik ben er een nacht 
gebleven in een veel te duur hotel, heb me er verveeld maar ben de volgende dag naar de snelweg gewandeld om 
Noordwaarts te beginnen liften. Dat lukte echter niet echt, tot plots een auto stopte. De gast in de auto was meer 
gay dan Dana International, stopte niet met babbelen maar heeft me toch 200km geholpen. Ik heb wel een paar keer 
zijn stuur moeten wegdraaien want hij was zoveel naar mij aan het kijken dat we een paar keer bijna en een keer 
echt in de graskant beland zijn. Nog een geluk dat we niet overkop gegaan zijn. Hij zette me uiteindelijk toch veilig 
af in Vera, een dorp wat verderop waar geen enkele auto passeerde. Ik probeerde er verder te liften maar het lukte 
echt niet. Ik kocht dan maar een duur busticket om die avond alsnog in Resistencia aan te komen. Net toen ik op de 
bus wilde stappen, stapte kwam er man naar mij toe. Hij vroeg me of ik daarnet stond te liften. Ik zei ja. Hij zei, ah ik 
ga naar Resistencia, wil je niet meerijden? Ik zei hem: AAP IK HEB NET EEN TICKET VAN 100 PESOS GEKOCHT. 

Ik kwam dan uiteindelijk toch in Resistencia aan alwaar de zeer vriendelijke Maria Guadalupe me stond op de te wachten in de 
terminal. Ongelofelijke gastvrijheid. Ze toonde me haar dorp en leerde me de eetgewoonten kennen. Ik bleef er enkele
 dagen en zette mijn trip uiteindelijk verder richting Asuncion, de hoofdstad van Paraguay. Hier verblijf ik bij de zoon 
van een van de rijkste Paraguayanen, golfer en multimilionair Carlos Franco. Wat een contrast. Met hem en een 
vriendin van hem de armste buitenwijken gaan bezoeken. Die buitenwijken staan helemaal onder water, de 
levensomstandigheden zijn er heel slecht. In het voorbije jaar al heel wat armoede gezien maar het blijft me toch 
verbazen hoe het mogelijk is dat achter de villa van Carlos mensen omkomen van de honger... Morgen gaan we 
naar het golfterrein van Carlos. Hij heeft een groot zwembad, een hotel, restaurant, een vijver vol krokodillen, ... 
We worden ook voortdurend geschaduwd door 2 bodyguards. Natuurlijk gaan we niet met de bus maar met de 
nieuwste Toyota Hilux... FOTOS OP FACEBOOK Ik blijf nog enkele dagen in en rond Asuncion om dan richting de 
watervallen van Iguazu te trekken (drielandenpunt Brazilie, Argentinie, Paraguay). Tot straks Thomas Clauw en 
tot later voor meer nieuws vanuit Paraguay, Bolivie en Brazilie. Goed, ben er weer van af voor twee weken :) 

Articles

Op stap met de politieke partij

In Uncategorized on juli 24, 2011 by ramsessanty

Beste vrienden,

Gentse feesten, een bom in Noorwegen en Amy Winehouse overleden, maar ik ben nog steeds in Maracaibo. Net als tijdens die andere 364 dagen is de hitte vandaag niet te verdragen. Tot meer dan 50 graden. Valentin, een Argentijn, en Rebeca, zijn Braziliaans lief zijn net vertrokken. Ze hebben enkele dagen bij ons thuis gecouchsurft. Echt toffe mensen! We zijn naar het centrum van Maracaibo geweest, de beroemde (langste ter wereld) brug gaan bekijken en een fruitcocktailtje gaan drinken. Zeer op het gemak. Dat mocht wel eens na een 2 weken durend feest. Sinds Clement (mijn Franse maat die hier een jaar heeft gewoond als uitwisselingsstudent) vertrokken is hebben we nog niet anders gedaan dan gefeest. Een eigen Gentse Feesten zeg maar, omdat ik ze dit jaar zal moeten missen. Ik klaag echter niet…

Volgende week zal Alexis, een goede vriend van Jessica en ondertussen van mezelf, zich lanceren als presidentskandidaat hier in Venezuela (verkiezingen in 2012). Ik heb de voorbije maanden af en toe wat meegewerkt aan de voorbereiding van die lancering en aan het voorbereiden van de conferenties die hij tot nu toe over heel het land heeft gegeven. Vanaf volgende week gaan we het hele land doorkruisen met een mobilhome (zie foto), onze boodschap gaan verspreiden.

Zoals jullie al weten is Venezuela een land waar alles heel duur is in vergelijking met de lonen. De prijzen zijn er min of meer dezelfde als in Belgie (niet voor alles echter) maar de lonen zijn hier 10 keer lager. Alles is geimporteerd. Enkel platanos, nafte en bonen zijn hier goedkoop. De nafte is een thema op de agenda van elke politieke partij. Het enige verschil met ‘onze’ partij is het volgende: Onze partij is een groene partij en wil dus (in plaats van de nafte hier te vergieten (40 cent voor een tank van 50 liter), de nafte verkopen en de prijzen hier in Venezuela optrekken.) Omdat het land over zoveel en zo’n goedkope petroleum beschikt, is er geen plaats voor/nood aan zonnepanelen, windmolens, … De petroleum zal echter binnen x-aantal jaren op zijn. Het enige wat dan nog overschiet zijn bonen en platanos. Een dood land dus (als het dat nu nog niet is). De partij heeft natuurlijk nog heel wat andere ideeen. Moest ik een Venezolaan zijn, ik zou er voor stemmen.

Goed, niet echt interessant voor wat de partij staat, interessanter is dat we gaan reizen met de mobilhome doorheen het hele land (de kopstukken gaan een volledig jaar reizen, wij een weekje want zoals jullie weten ga ik binnen 2 weken eindelijk andere oorden opzoeken.)

Zoals er de wereldbeker voetbal bestaat, bestaat er ook de Copa Amerika. Een voetbaltoernooi tussen alle landen van Latijns-Amerika. Venezuela (Vinotinto heet het elftal, wat rode wijn betekent) deed het verbazingwekkend goed. Nog nooit hadden ze zich geplaatst om te mogen meedoen, nu zitten ze in de halve finale! Hoewel voetbal hier niet de populairste sport is (baseball wel) staat Venezuela toch een beetje op zijn kop.

Heel erg wat er in Noorwegen gebeurd is, krijgt veel belangstelling, is een Westers land, blablabla. Zal een korte lijst maken van dingen die hier de voorbije week gebeurd zijn.
-Vorige week 7 vrouwen verkracht in een bus in het centrum van Maracaibo terwijl de mannen op de bus moesten toekijken.
– Ingebroken bij de buren: 2 auto’s gestolen, vader en moeder vastgebonden aan het bed, kind verkracht en ander kind meegenomen. Komt hoogstwaarschijnlijk nooit meer terug, komt hoogstwaarschijnlijk in het prostitutiemilieu in een van de suburbs terecht.
– Neef van Jessica vermoord op straat. 25 kogels in zijn kop. Een vergissing. Ze hadden de verkeerde.
– Mijn vriend Raul overvallen. Gsm gestolen.
– Ingebroken bij mijn vriend Pierre. Waterpomp gestolen.
– 5 doden bij andere schietpartij hier in de buurt.
– …

DIT ZIJN ENKEL EN ALLEEN DE DINGEN DIE IK WEET, ENKEL EN ALLEEN DEZE WEEK EN ENKEL GEBEURD IN MARACAIBO,1 STAD IN EEN IMMENS LAND! Nul media-aandacht.

Ik geef hier en daar nog eens een lesje, help mensen met frauderen van examens Engels aan de universiteit (tegen betaling) en ga af en toe eens uit. Hoewel ik hier in Venezuela veel gereisd heb (ik ken het land veel beter dan de gemiddelde Venezeloaan) verlang ik toch om weer ècht te reizen!

De groeten thuis.

Articles

La Gran Sabana (Guyana-Venezuela-Brazilië)

In Uncategorized on juli 1, 2011 by ramsessanty

La Gran Sabana betekent letterlijk ‘Grote Vlakte’. Het is een streek in het Zuid-Oosten van Venezuela op de grens met Guyana en Brazilië. In La Gran Sabana kan je heel wat Tepui’s boven het oerwoud en de grasvlakte zien uitsteken. Een tepui is een scherp afgesneden tafelberg. Ook is deze bergvorm te vinden in de buurlanden GuyanaBraziliëColombia en Suriname. Meestal komen de tepui’s geïsoleerd voor, in plaats van deel uit te maken van een bergketen. Mede hierdoor hebben zich er unieke dier- en plantsoorten ontwikkeld. In La Gran Sabana zijn er ook ontelbare rivieren en watervallen terug te vinden, onder meer de Salto Angel, de hoogste waterval ter wereld (bijna 1 km hoog).

Ik ben er met Clement, die fransman die hier ook in Maracaibo woont, naartoe getrokken. Een kostelijk grapje want je moet per boot en/of per vliegtuig gaan. Een weg bestaat er niet. Maar écht wel de moeite waard:

Top 3:
– La Gran Sabana – Venezuela
– Zeilboot Panama – Colombia
– Semuc Champey – Guatemala

Eerst zijn we per bus naar Santa Elena De Uiaren getrokken (35 uur). Santa Elena ligt op het drielandenpunt Brazilië – Guyana – Venezuela. We sliepen er bij couchsurfer Sergio, een toffie Willy. Hij had een Posada (hostel/hotel/lodge) waar we mochten slapen. De volgende dag vertrokken we voor de 6-daagse beklimming van Tepui Roraima. (check ‘UP’ de film van Pixar). Amai dat was nogal eens de moeite zeg.

We sliepen opnieuw in Sergio’s posada en vertrokken de volgende dag richting Brazilië. Ik had immers opnieuw een stempel nodig. Stempel 1: Uit Venezuela. Stempel 2: In Brazilië. Stempel 3: Uit Brazilië. Stempel 4: In Venezuela. Joepieeeeeeeeee, 3 extra maanden in Venezuela.

Later gingen we per bus naar Ciudad Bolivar van waaruit we een vliegtuig naar Nationaal Park Canaima (La Laguna De Canaima + Salto Angel) namen. Nationaal park Canaima is enoooooooorm toeristisch en alles is er heel duur. Maar ik kan goed begrijpen waarom er zoveel toeristen zijn. Het is er namelijk spectaculair, impressionant en indrukwekkend!

Ik ben terug in Maracaibo, ga de volgende weken een beetje les geven maar vooral niets doen. Ik had op 10 augustus een vlucht naar Rio De Janeiro geboekt maar er blijkt iets fout te zijn gegaan met het systeem (niets werkt hier deftig in Venezuela), dus heb ik een nieuwe vlucht geboek naar Buenos Aires omdat de prijs van die naar Rio al gestegen was.

Chavez heeft kanker, de armen zijn triest, de rijken (lees: diegenen die gestudeerd hebben en inzien dat Chavez een dictator/manipulator/dief/… is) blij.

Tot later voor meer nieuws, waarschijnlijk vanuit Buenos Aires, Argentinië! Tot dan Marcos Di Salvo!

Chao.

Articles

Laatste weken in Venezuela.

In Uncategorized on mei 31, 2011 by ramsessanty

Goed, het is alweer een eind geleden dat ik nog eens iets geschreven heb, vandaar dit bericht.

Ik ben nog steeds in Venezuela, in Maracaibo meerbepaald, de heetste stad op Aarde. Vandaag een frisse dag want het is bewolkt (41 graden). Venezuela is een ongelofelijk mooi land maar de schoonheid gaat jammergenoeg gepaard met extreme hitte, gevaar, extreme armoede, … Ik heb verscheidene arme landen bezocht tot nu toe maar Venezuela is zeker het land waar de kloof tussen arm en rijk het grootst is.

Wat is er zoal gebeurd in de voorbije weken? Ik kan me niet meer alles herinneren maar ‘k zal toch proberen…

– Mijn rijke leerling José doet aan Team Penning. Hij nodigde ons uit om eens naar een wedstrijd te gaan kijken. Het spel gaat alsvolgt: In de arena worden 30 koeien opgesteld met een nummer (0 tot 9). Er zijn dus drie nummers 0, drie nummers 1 etc. Drie ruiters betreden de arena bij het einde en bewegen richting startlijn. Wanneer het startsein wordt gegeven, wordt de ruiters een nummer gegeven, 3 bijvoorbeeld. De ruiters moeten vervolgens de drie koeien met nummer 3 isoleren en ze naar het andere eind van de arena brengen. Het team met de kortste tijd wint. Team Penning gaat gepaard met barbecue, cowboybotten en -hoeden en whiskey. Het was wel eens de moeite.

– 2 Franse Couchsurfers kwamen op bezoek. We bouwden wat feestjes (Clément, een andere Fransman die hier woont, was jarig) en gingen een weekje naar het Venezolaanse Andesgebergte. We hebben ook gebarbecued bij het zwembad met een rum-perzik in de hand. Een leuke ontmoeting!

De frisse lucht van de bergen heeft me deugd gedaan. We zijn  naar een lagune op 4000m hoogte geweest, een andere warmwaterlagune op 3500m, we hebben met herders gebabbeld en zalmforel recht uit de rivier gegeten. Het was eens goed om van de gekheid en de hitte van Maracaibo te kunnen  ontsnappen.

 

– Ik geef nog altijd lessen. Nu echter enkel nog privé, gezien ik mijn job in het instituut heb opgegeven. Ik kon het niet meer verdragen om 40 uur per week te werken voor 200 euro. Bovendien ben ik hier binnen een maand toch weg… 1 nachtje Alpro is hier 1 maand lesgeven…

– Ik heb een nieuw digitaal fototoestel gekocht. Een raar economisch gedoe hier. De officiële dollar is hier 4.3 Bolívar waard. De dollar op de zwarte markt is echter 8.5 Bolívar waard. Ik heb dollars gekocht op de zwarte markt hier en zo een camera aan de helft van de prijs kunnen kopen. Zo werkt dat hier. Kan er mij dat eens iemand uitleggen? Ik begrijp het echt niet.

 

Geen idee waar ik volgende maand zal zijn. Het enige wat ik weet is dat ik op 9 september zeker in Sao Paolo zal zijn om met Thomas Clauw steak-béarnaise te gaan eten en porto te gaan drinken. Jammergenoeg zal mijn trouwe reisgenoot Simon Dewulf er dit jaar niet bijzijn. Hij verkiest immers een weekendje Durbuy boven een maand Brazilië. Succes met je thesis, Simon.

De groeten Thuis.

Ramses

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Articles

Nog heel wat werk voor de boeg…

In Uncategorized on mei 7, 2011 by ramsessanty

Falta mucho...

Articles

Semana Santa –> Amazonas

In Uncategorized on april 28, 2011 by ramsessanty

In Semana Santa (heilige week/paasvakantie) ben ik naar het Amazonewoud getrokken. na 24 uur rijden (we hebben voor 1,20EUR nafte verdaan) kwamen we aan in Puerto Ayacucho, de hoofdstad van de provincie Amazonas. Eerder een dorp dan een stad maar kom.  We waren heel moe na de lange rit (je moet zeer geconcentreerd rijden want de weg zit vol gaten en putten – we hebben weeral eens een band mogen vervangen- dus kropen we vroeg onder wol. De volgende dag gingen we zuidwaarts, dieper het Amazonewoud in. We passeerden La Tortuga (de schildpad) een natuurmonument dat op een euh… schildpad lijkt. We beklommen de kop van de schildpad zondanig dat we prachtig zicht hadden over de Orinocorivier en Colombia (aan de overkant). De moeite moet ik zeggen.

La Tortuga - Amazonas - Venezuela

Dezelfde dag nog zijn we naar de Tobogan de la selva gereden (glijbaan van het oerwoud). Een zeer toeristische trekpleister blijkbaar. El tobogan de la selva, de naam zegt het zelf, is een natuurlijke glijbaan. Echt wel eens tof om te doen, maar (omwille van Semana Santa) was er heel veel volk. We aten er vis en dronken er een pintje maar reden weer verder.

Tobogan de la Selva

In de late namiddag van dezelfde dag zijn we nog dieper het Amazonewoud ingetrokken. We gaven Pedro een lift en we werden uitgenodigd in zijn dorp. Een ongelofelijke ervaring. We kregen er gefrituurde vis uit de Orinocorivier met yuca voorgeschoteld. We aten er ook maniok, mieren en het typische brood genaamd Casabe. We moesten ook ons bioritme wat aanpassen want het hele dorp ging om 9u slapen om om 4u te kunnen opstaan met het eerste zonlicht. We bleven 3 dagen in het dorp van Pedro (Sabanita de Raton genaamd). Yk leerde er ook nog een traditionele dans met rare kleren en pluimen. Zeer de moeite.

Mieren om te eten en Verse vis uit de Orinoco

Typische dans in Sabanita de Raton

Na ons bezoek aan Sabanita de Raton wilden we cerro Autana bezoeken. De toeristische tours kosten een fortuin dus gingen we naar een vissersdorpje wat verderop. Daar vroegen we aan enkele dronken vissers of ze ons naar de Autana konden brengen. Voor de helft van de prijs zegden ze toe. We maakten de boot klaar en vertrokken. Onderweg moesten we echter enkele hindernissen passeren. Rotsen in de rivier bijvoorbeeld maar vooral de Piaroa-indianen. Aan hen moeten we toelating vragen en ‘tax’ betalen als we willen passeren en onze tocht verder willen zetten richting de Autana. We moeten ook 2 Piaroa’s meenemen op onze boot, als bewijs -voor de andere Piaroadorpen die we zullen passeren- dat we betaald hebben. Na 4-5 uur varen zagen we in de verte de Autana. Spec-ta-cu-lair. Verdient zeker een plaats in de top 3 van meest onvergetelijke momenten op mijn reis. De zeiltocht tussen Panama en Colombia (San Blas) en Semuc Champey in Guatemala staan ook bovenaan.

Cerro Autana - El árbol de la vida

Op de terugweg passeerden we de streek Los Llanos. Daar dansen ze Joropo en eten ze Carne en Varas. Carne en vara is een methode om het vlees te garen. Men steekt een paal door het vlees en maakt een vuur.

Ik denk ook dat ik tijdens de rit doorheen Los Llanos de hele zoo dood op de straat heb zien liggen. Otters, anacondas, geiten, kaaimannen, …

Carne en vara

We zijn veilig en wel weer in Maracaibo, na opnieuw een lange rit van een dikke 20 uur. Morgen ga ik opnieuw lesgeven. Nog een dikke maand en dan: La Gran Sabana en BRAZIIIIIIIIIIIIIIL.

Ik beloof dat ik in Brazilië meer en beter zal schrijven 🙂

Tot later

Articles

Zot Land

In Uncategorized on april 16, 2011 by ramsessanty

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens iets geschreven heb. Heb net een Duvel gedronken (het eerste Belgische bier in 8 maanden), het heeft me ongelofelijk gesmaakt en het heeft me zin doen krijgen om te schrijven (ik mis je duivel en Duvelvriend Klaas Corne). Clément, mijn Franse vriend die hier studeert is eind februari teruggekeerd naar Frankrijk voor twee weken om zijn familie te bezoeken. Ik had hem gevraagd om een Duvel mee te brengen en dat heeft hij gedaan. Het heeft me doen inzien dat ik hier al 8 maanden brol aan het drinken ben.

Eind februari kwam Oscar Arias een conferentie geven in de universiteit hier. Wie in godsnaam is Oscar Arias? Arias is ex-president van Costa Rica en nobelprijswinnaar voor de vrede ergens in de jaren ‘80. Hij kwam vertellen hoe de Venezolanen hun mentaliteit en gewoonten kunnen veranderen om zo hun land (een apenland) te verbeteren/veranderen. Interessant.

Verder ben ik hier nog verzeild geraakt in het opstarten van een politieke partij. De partij heet Movimiento VES, een groen-centrale partij. De partij wil aan de man brengen dat Venezuela geen toekomst heeft met de Petroleumrijkdom die ze heeft maar eerder met groene energie, hernieuwbare energiebronnen. Het bedrijf waar Jessica werkt (een bedrijf dat zonnenpanelen verkoopt en sociale en groene projecten realiseert) is de oprichter van deze partij. We zijn op businesstrip geweest naar Los Llanos, een streek op 10 uur rijden van Maracaibo. We sliepen er op hotel, gingen er goed eten en drinken en alles werd betaald door het bedrijf/de partij. We zijn er ook canyoning gaan doen, dat was nog eens de moeite. Ik heb enkele foto’s op Facebook geplaatst. De partij heeft zichzelf ook een mobilhome gekocht. Deze hebben ze uitgerust met zonnepanelen. Voor de campagne (verkiezingen in 2012) gaan ze met de solarmobiel gans Venezuela doorkruisen. Ik zou graag meegaan maar dat wordt moeilijk denk ik.

Voor de rest is hier niet zo heel veel gebeurd. Ik werk nog altijd in Ruge (taalcentrum). Ik geef er nog steeds lessen Duits, Frans en Engels. Ook lessen Nederlands maar deze zijn privé en dus veel beter betaald. Ah, er is toch nieuws. CLAUW KOMT. Hoe leuk zeg. Thomas Clauw, een tamelijk goede kennis, of zelfs vriend, komt op 9 september naar Sao Paolo, Brazilie om me gedag te zeggen. Of zoals Johny Turbo het zo mooi gezegd heeft: In Brazil doa lwopn zip de ploage, poedelnoakt me just nen elastiek. We zullen zien. In juni ga ik hier dus weg richting La Gran Sabana, ik zal de Amazonas doorkruisen om zo terecht te komen in Sao Paolo in september. Samen met Clauw ga ik dan waarschijnlijk eens naar Paraguay ofzo, ik laat het wel weten. Als hij maar zijn manieren thuis laat.

We zijn ook naar een concert geweest van de Spaanse rockband Estopa. Ik had er nog nooit van gehoord maar blijkbaar zijn ze heel beroemd in Zuid-Amerika. Alejandra, een vriendin van op het werk had gratis tickets voor ons geregeld, dus dat was ideaal. Bovendien kostte een pint de volle 35 eurocent, goed gewerkt die avond.

Ah, ik was nog iets vergeten. Toen we naar Los Llanos geweest zijn zat ik aan het stuur. Een korte zot stak me voorbij, ik moest remmen en me voor een camion schieten of twas ermee gedaan. Ik schiet me voor die camion… het is een camion van de militaire politie. Ze springen met 6 man uit de camion en beginnen in de lucht te schieten om te gebaren dat ik onmiddellijk moet stoppen. Ik smijt me op de achterbank, smijt Jessica aan het stuur en laat haar den uitleg doen aangezien ik mijn rijbewijs al 8 maanden kwijt ben (remember Clauw en Wulf die tequilla-nacht ergens in Mexico?). Vorige week hebben ze 8 collega´s van hen vermoord en ze dachten dat zij de volgende waren omdat ik me zo prompt voor hen schoot. Goed, de rest van het verhaal ga ik niet online zetten (laat staan wat er zou zijn kunnen gebeurd met mij als ze mij aan het stuur zouden hebben zien zitten). Even schrikken.

Volgende week is het hier Semana Santa (heilige week). Iedereen heeft bij wet een week verlof. Ik ga met Jessica en Raul, die gay van die keer met die platte band, naar Amazonas. Een gebied/provincie in Venezuela. Amazonegebied… inderdaad. We gaan er bootje varen, krokodillen vangen, rijst eten en bier drinken denk ik.  Maar eerst moet ik nog naar Colombia om een stomme stempel want ik ben al 3 maanden in Venezuela.

Ik laat wel weten hoe het was.

De groeten Thuis, Ester Beuys.